zondag 22 mei 2022

Een uitje en een broek met vlekken.

Laatst maakten we met vrienden een van mijn lievelingsuitstapjes. 
Een dagje Schier!

Met de fietsen mee, zaten we  al om half 10 op de boot van Lauwersoog naar Schiermonnikoog.
We fietsten heerlijk het hele eiland op ons gemak over, en genoten van het prachtige weer en de bekende en altijd weer zo mooie plekken.  De half 8 boot, de laatste van de dag,  namen we terug.  Moe, rozig en heerlijk bijgepraat zwaaiden we elkaar bij Lauwersoog weer uit. 
Topdag.


 Thuis ging ik een dag later aan de slag om vlekken op een favoriete spijkerbroek te camoufleren.
Op pinterest zag ik vaak dingen langs komen die ze zichtbaar repareren noemen.
Daarbij vind ik boro een leuke techniek en zo ontstond het plan. 
Het is te proberen want zoals het nu is draag ik deze broek niet meer. 


Lapjes spijkerstof dicht bij de kleur van de broek vond ik het mooist.  


Daarna met kleine rijgsteekjes zichtbaar vastzetten. 


Zichtbaar,  maar niet te opzichtig.  
Hergebruik. 


Niet gek. 
Dit smaakt naar meer. 
Groetjes!

 

 

vrijdag 20 mei 2022

Blog reacties

 Wat raar.  Ineens kun je bij heel veel blogs geen reactie meer plaatsen. 

Ik heb in de instellingen mijn reactie formulier open staan.  Hopelijk wil iemand laten weten of je nog kun reageren hieronder?

Of is het een bloggerstoring?

dinsdag 17 mei 2022

Toverbollen

Kijk eens wat een prachtige weide vol boterbloemen.
Vlak bij ons om de hoek. 


Daar kan ik elke dag wel langs wandelen met dit prachtige weer. 


Ook het fluitenkruid bloeit volop.  Vorig jaar heb ik met fluitenkruid wol in prachtige tinten geel, geelgroen, groen tot bruin geverfd .
Wat een feestje was het de wol te zien kleuren.  Nu daagt er een pannetje om deze wol te verwerken.  Ik maak er eerst toverbollen van.

Van elke tint neem ik steeds een stuk van willekeurige lengte.  Knoop het bijna onzichtbaar aan elkaar en maak er een gemêleerde bol wol van. Tijdens het breien is het dan straks steeds een verrassing welke kleur tevoorschijn komt. 

Omdat het allemaal met fluitenkruid geverfd is passen de tinten onderling ook goed bijelkaar.  Wordt vervolgd. 



Nu eerst van het mooie weer genieten. 

woensdag 11 mei 2022

Bee.

Afgelopen maandag kwamen de Freubelfreules weer bij elkaar in het dorpshuis. We kwamen weer tijd te kort. 

Kijk maar gauw mee naar al het moois dat weer uit de tassen kwam. 



Een vondst van een van onze leden,  macrame dat ze 60 jaar geleden maakte.  Vooral de tas vond ik erg gaaf. 





Ria, die bij Anneliefs werkt, is bezig met de hexagon-mysterie. 
Ze moet altijd een stukje in 't voren werken om foto's van de nieuwe weekopdracht op Facebook te kunnen zetten.  
Ik kan je vertellen dat het een prachtig ontwerp is. 



Met de bee leden zijn we al eens bezig geweest met crazyquiltwerk. Leuk als er weer een versie meegenomen is naar de bijeenkomst. 
Steeds weer anders een steeds weer zo leuk. 







Zelf ben ik in de afmaak- modus. Mijn Dear Jane. Ik quilt de rand door.  Nog even doorzetten  't eind  is in zicht. 


Fijne week gewenst. 

 

donderdag 5 mei 2022

Afgemaakt!

Quilters kennen allemaal wel het fenomeen van een flinke stapel met niet afgemaakt werk.  Ook wel UFO'S genoemd oftewel unfinished objects. 
Dat is bij mij niet anders.  Zeker door alle commotie met broer en moeder, zoals je in vorige blogjes kon lezen, kwam ik niet aan handwerk toe. 

Nu het met beiden goed gaat en we met onze quiltgroep weer mee gaan doen aan een kunstroute nabij Oosterwolde-Makkinga, is er ineens weer inspiratie. 

Joepie! 

Bovenstaande foto laat het quiltje "twinkel" zien.  Al jaren af op een paar steekjes, biesje en ophangsleuf na. 

Gisteren afgemaakt.

Hieronder wat experimenteler werk dat ik bij de cursus kleur bij Hawar maakte, afgelopen najaar.

Door beschreven omstandigheden doe ik nu niet mee aan hun tentoonstelling tijdens het textielfestival in de Weerribben. Maar heb deze week eindelijk het werk dat ik toen startte afgemaakt. 


"Mijn Blauwborgje"



"Experiment" met ecoprint,  een foto, quiltwerk.


"Stadsgezicht" 


Dit zijn allemaal niet al te grote werkstukken.  Maar die grotere heb ik ook nog genoeg liggen  Eens zien of ik daar komende weken aan toe kom om her en der wat af te maken.  Wordt vervolgd.

Groetjes Conny

donderdag 28 april 2022

En weer door....

Na alle stress en drukte (zoals je in mijn vorig bericht kon lezen) kan ik bijna terug naar normaal.  
Mijn moeder verhuisde naar het verzorgingshuis bij mij in het dorp en belandde er in "een warm bad".
Zelf zegt ze dat ze zich er zo welkom voelt. 
Voorbij het moeizame thuiswonen en te veel momenten van eenzaamheid. 
De attente verzorging maken haar weer meer ontspannen,  ze kan het "zoveel nog moeten,  maar niet meer kunnen"  nu loslaten.  Ze is zo blij nu!
Na 1 week was ze ook nog jarig.  86. 
Ze werd al vrolijk toegezongen. 
En....


 

Voor ons,  haar kinderen, is het ook erg fijn dat de verantwoordelijkheid voor haar zorg van ons,  en vooral van mij,  haar directe mantelzorger, weg valt,  heel erg fijn. 
Haar huis is bijna klaar voor oplevering aan de verhuurder.  Nu kan ik hier weer eens wat handwerk laten zien.  Niet van mij. Maar van mijn moeder. 


Smockwerk dat ze als jong meisje op school maakte. 




En op jute een schoollapje.  Ze was net 11, net na de oorlog was er geen stramien,  dus er werd geborduurd op jute.


Bijna was dit moois weggedaan.  Maar voor mij is dit kostbaar erfgoed. Dus ik ben erg blij dat ik het terugvond. 
De laatste twee jaar bekeken mijn moeder en ik het vaak samen, en werden de verhalen er bij verteld. 
Gouden momenten. 

Hier onder een lapje met stekenproefjes en bandopnaaien dat ze op de huishoudschool maakte. 









Als laatste nog wat stof.  Als coupeuse maakte ze haar eigen verlovings- (blauw) en trouwjurk (creme)
Alleen dit restje stof en kant is er van over.  Dat koester ik. 





Nu uitrusten. Moe van de zeer hektische weken,  zo niet maanden. Hopelijk kom ik gauw ook weer zelf aan het handwerken toe. 

Groetjes,  Conny 



zondag 3 april 2022

Pittig

Bijna een maand schreef ik geen berichten hier. Rond die tijd (begin maart) had ik jullie het vervolg van weer een werkstukje naar aanleiding van een leuke online workshop willen laten zien.


Maar toen fietste het leven zelf er keihard doorheen. Mijn wereld werd op zijn kop gezet, een emotionele achtbaan volgde en ik had ineens een hoop op mijn bordje, om maar een paar clichés te noemen die van toepassing waren op de afgelopen weken. 
Nu ik weer in wat rustiger vaarwater ben beland, maak ik weer een berichtje.

Al een tijd gaat het niet goed met mijn 85 jarige moeder die met hangen en wurgen probeert zelfstandig te blijven wonen. Het lopen gaat zeer slecht en het geheugen laat haar enorm in de steek. Tijd om maaltijd service in te schakelen.  Dat was donderdag 10 maart.


De volgende morgen werd ik vroeg gebeld door mijn schoonzus, helemaal overstuur, die donderdagavond heeft mijn broer  een hartstilstand gehad. In een restaurant. Waar een AED was. En mensen die meteen gingen reanimeren en daarmee zijn leven hebben gered.
Allemachtig.

Nu kan ik rustig zeggen dat hij echt een engeltje op zijn schouder heeft gehad.
Meteen naar het ziekenhuis in Alkmaar, gedotterd, een stent, hartbewaking en na bijna twee weken opname, kreeg hij een soort draagbare AED/ pacemaker geïmplanteerd.
Nu is hij weer thuis en kan voorzichtig gaan revalideren.
Je zult begrijpen hoe emotioneel dit voor iedereen was. 

Een paar dagen later moest ik met mijn moeders huisarts contact opnemen omdat het helemaal niet goed met haar ging. Thuiszorg werd ingezet en eindelijk kon er een indicatie aangevraagd worden voor langdurige zorg. Al een paar dagen later werd die indicatie goedgekeurd en stond mijn moeder ineens op de wachtlijst bij het verzorgingshuis bij mij in het dorp. En was er vrijwel meteen een kamer beschikbaar.
(hoezo achtbaan?)
Over pakweg een week kan ze verhuizen. Mijn zus en ik gaan dat allemaal regelen (met onze echtgenoten) want mijn broer kan en mag nog bijna niks, maar dat gaat lukken, regelneefjes als wij beiden zijn.

Tussen dit allemaal door, qua data loopt het als een brij door elkaar in mijn hoofd, heb ik ook nog mijn eerste quiltworkshop gegeven bij Anneliefs in Nieuw Buinen.
Soms vraag je je af waar je de energie en veerkracht vandaan haalt. Het hielp enorm dat het op dat moment goed ging met mijn broer.


Onze quiltgroep stelt bij Anneliefs momenteel nog quilts tentoon en daar stond ook de naaimachinehoes bij die ik ooit ontwierp. Drie gezellige en gemotiveerde dames mocht ik op weg helpen om er zelf een te gaan maken.  Wat leuk was dat. Eind april gaan we verder.



In het ziekenhuis ondertussen, mocht mijn broer maar 1 persoon per bezoek(half)uur ontvangen, dan gaan vrouw en kinderen natuurlijk voor. Daarbij komt dat wij op zo'n 2 uur rijden afstand wonen, dus spraken wij af pas te komen als hij weer thuis zou zijn. Leve de mobiele telefoon, zo fijn hem te spreken!
Wij boekten twee nachten in een hotel in Bergen en gingen op weg.


In een etalage in Bergen, twee mooie gedichten.



Een stukje wandelen langs zee in de mist en dan eindelijk mijn broer in de armen kunnen sluiten. Daar werden heel wat tranen bij gelaten, maar vooral van vreugde. Hij is er nog!
Leve de AED en mensen die weten hoe ze te gebruiken!


Een dag later maakten we nog een prachtige duinwandeling bij Groet.





Dat klopt. Het helpt je hoofd leeg te maken.



Nog een fraai beeld in Heiloo.

Thuis meteen weer druk met moeders. Kennismaken en een rondleiding in het verzorgingshuis. We mochten alvast een vergelijkbare kamer bekijken. De eerste indruk is heel goed.
Ze heeft er veel zin in. Over het thuis wonen zegt ze, "dat het zo niet langer kan". Zo triest eigenlijk dat je er zo slecht voor moet staan voor je een plekje kunt krijgen. Tegelijk ben ik verbaasd hoe snel dat proces nu uiteindelijk ging. Ook een voordeel van in een dorp wonen denk ik.
We grappen al : "(o)ma gaat op kamers!"
Dat zal best wennen worden voor haar. Maar ook kans op hopelijk nog een tijd met wat meer kwaliteit van leven.

Ik heb al een plattegrond op schaal gemaakt om te zien wat er wel en niet mee kan qua meubilair. 
Ik realiseer me dat ik dit nu leuk druk vind. Ik merk dat het mantelzorgen al een aantal maanden steeds zwaarder werd. Was er in mijn hoofd wel erg veel mee bezig, ook al ging ik maar 1 dag per week naar haar toe (35 min. rijden ) Dat ze nu naar het verzorgingshuis kan voelt als enorme opluchting voor ons allemaal.


Om mezelf af te leiden tussen alle stressvolle momenten heb ik van de strook waarmee ik dit blogje begon een boekje gemaakt. 







2 dagen voor de oorlog in Oekraïne begon maakten we deze wandeling, De enorme indruk die dat maakt hebt ik toch vast willen leggen.


Maisstoppels in nat land, net na de storm Eunice, dat lijkt alweer een eeuwigheid geleden.






Tenslotte nog een foto van borduurgaren dat ik van mijn moeder kreeg. Van haar erfde ik mijn liefde voor handwerk!



Fijne week gewenst. Pluk de dag!
Conny