maandag 6 april 2020

Bee, in tijden van thuis isolatie.

Zoals iedereen kunnen wij nu niet bij elkaar komen met de mensen van onze bee. Maar nu er vandaag een bijeenkomst gepland stond, sturen we elkaar foto's van waar we mee bezig zijn.
Toch even samen.

Breien voor een kleinkind dat binnenkort wordt verwacht.

Een weefgetouw opzetten.


Fietsen en van de natuur genieten.


Een hele mooie sok breien.


Quiltprojecten.







Borduren.




Haken.


En breien.


Eindelijk lukt het weer zo nu en dan een stukje aan mijn Fair Isle vest te breien.
Heel gedoseerd.
Een paar pennen per dag.


Nu al jaren mee bezig, maar ondanks de hindernissen met schouders, armen en handen komt het hopelijk nog eens af. Het is zo heerlijk rustgevend om te breien.


Hou je haaks allemaal!
groetjes, Conny

donderdag 26 maart 2020

Ontroerend straatbeeld

Elke ochtend starten mijn man en ik hier met een wandeling. 
We wonen aan de rand van ons dorp en lopen in een mum langs de weilanden. 
Terug weer door de verlaten straten en dan ineens: Ontroering.











Hoe kinderen met deze crisis omgaan. 
Via een collega hoor ik dat een collega van de andere school in het dorp al haar leerlingen stoepkrijt heeft gebracht.
Wat een mooi initiatief.

woensdag 25 maart 2020

Thuiswerkplek

Lesgeven vanaf mijn eigen eettafel.
Toch wel bijzonder.



Tja, normaal ga je niet tussendoor stofzuigen in de klas.  
Of wandelen.
Of koffiezetten.
Vandaag heb ik veel van mijn leerlingen gebeld. Ze missen school. Ja, het lukt met thuiswerken. Maar ze missen de juffen en vooral ook hun klasgenootjes.
Juf kun je deze som uitleggen?

Elke week geven wij de kinderen een ludieke opdracht. Maak een foto van jouw werkplek. Doe eens gek en verkleed jezelf.
Volgende week een knutsel opdracht.
 De foto's delen we, zodat de kinderen elkaar even kunnen zien.
Samen slaan we ons door deze crisis heen. 

Iedereen heel veel sterkte gewenst. 
Conny

zaterdag 21 maart 2020

Mooi filmpje om over na te denken.


https://youtu.be/hvLQlJOY7lA


En om vrolijk te worden: Google Jochem Meyer zin in de lente.


Fijne dag






woensdag 18 maart 2020

En nu dan?

Het is alweer een tijd geleden dat ik een berichtje plaatste. Ik kon een tijd weinig handwerken, gelukkig lukt dat langzaam aan weer een beetje.

    Is het echt net een week geleden dat we nog een gezellige bee hadden?

En nu dan?  ....tja.
Dat weet niemand.
Dit zijn bizarre tijden waar we samen maar het beste van moeten maken .

Eerst maar even terug naar de bee van vorige week, toen Corona nog een ver-van-mijn-bed-show leek.
Weer een hoop fleurigs om door geïnspireerd te raken.


















Hieronder mijn eigen merklap  in wording, borduren lukte weer met de mijn golfers-elleboog  en artrose handen. Wat een genoegen!


Oh, dat is een gehaakt telefoonhoesje!



 

Haken lukt steeds beter. We waren in februari een paar stormachtige dagen op Terschelling en daar haakte ik een sjaaltje af.



Voorzichtig aan weer wat breien. Ik moet nog goed doseren, maar het lukt weer!



Tussendoor een andere sjaal haken.



Basisonderwijs.

Afgelopen vrijdag, de dertiende inderdaad, mochten ineens de verkouden kinderen niet op school komen. 10 van de 25 afwezig.
Maandag lag het hele onderwijs ineens plat. Onwerkelijk was dat.  Maar veel tijd om er aan te wennen was er niet 
Mijn collega´s en ik gingen hard aan de slag om pakketten klaar te maken waarmee de kinderen thuis aan het werk kunnen gaan.
We onderzochten de digitale mogelijkheden om de kinderen verder te ondersteunen.
Een hele klus, maar op de foto zie je ons leslokaal met de kant en klare pakketten die morgen opgehaald gaan worden. 
Door ouders.
Niet verkouden.
Niet meer dan 10 tegelijk in de school. 
Afhaalschema op alfabet.
Ontwrichting.
Saamhorigheid.
Corona.

We gaan eerst uit van drie weken werk maar houden er rekening mee dat het veel langer kan gaan duren. Hoewel het hier in het Noorden tot nu nog een beetje meevalt. 
Het opzetten van thuisonderwijs doet een beroep op onze vindingrijkheid en creativiteit.
Methodemakers stellen materialen en sites beschikbaar.
Als team staan we er samen met de ouders voor om onze schouders er onder te zetten.
Het levert ook hele mooie dingen op, zoals een paar collega's (want niet meer dan 4 of max. 5 in de school) die een filmpje maakten om de jarige conciërge thuis toe te zingen.


Mooie bijkomstigheid is dat we, als we een wandeling maken, bijna steeds aan de praat komen met mensen. Natuurlijk op gepaste afstand, maar het houdt de gemoederen enorm bezig.
Het hamsteren lijkt hier in ons dorp mee te vallen. In de supermarkt was van alles ruim genoeg en we kregen ook nog gratis rozen mee. Wat een lief gebaar.

Pas goed op jezelf en op elkaar!

Groetjes, Conny