In hogere sferen

Via iemand van de IVN fotowerkgroep waarvan ik lid ben, 

kreeg ik de tip om vogels te gaan kijken bij kwelder

 Westhoek in Friesland. 

De kwelder ligt ten noord westen

 van Leeuwarden aan de waddendijk.

Voor ons toch ook wel een 

uurtje rijden maar het weer

 was er prima voor gisteren,

 dus gingen we op pad.

Eerst hadden we nog wat 

informatie gelezen op de 

site van  ït Fryske Gea:

(sorry blogger zit te klieren met mijn layout)

Kwelder Westhoek is een vrij smal 

en relatief jong kweldergebied langs

 de zeedijk tussen de buurtschappen 

Westhoek en Koehool. 

Vooral tijdens de vogeltrek in 

voor- en najaar is het er een

 komen en gaan van tienduizenden vogels.

Kwelder Westhoek is een stukje ‘nieuwe

 natuur’ en een vrij jong kweldergebied.

 Vroeger kreeg de plaatselijke bevolking

 hier zwemles. Door de zandige bodem

 was het voor de kinderen een veilige plek

 om kennis te maken met het water van

 de Waddenzee. Het gebied veranderde

 drastisch na de aanleg van de Afsluitdijk.

De waterstromen in de Waddenzee 

veranderden en hierdoor kwam 

er voor de kust steeds meer slik te

 liggen. De kwelder groeide langzaam

 aan en een prachtig natuurgebied

 ontstond. Een bijzondere situatie.

 Kwelder Westhoek is daarmee

 de enige vastelandskwelder in

 Friesland die op natuurlijke wijze

 is ontstaan.

We zochten op internet op wanneer het hoog water zou zijn. Om te genieten van de vogels werd aangeraden er ruim een uur eerder te zijn. We waren er even na 12 uur, hoogwater om half 2. Eerst al even genieten op de dijk van het weidse uitzicht en de prachtige wolkenlucht.

 

We liepen tot waar het groen eindigt, daar stonden al vele fotografen en mensen met verrekijkers klaar.

Al gauw waren we getuige van een vogelspektakel. Omdat de vogels bij eb op het wad foerageren, worden ze door het hoger wordende water naar drogere delen gedreven. Massaal vliegen ze met duizenden op om weer wat dichter bij de droge kwelder te kunnen rusten.

De foto hieronder is niet scherp maar geeft de massa vogels wel goed weer.

Hier kan ik de vele kluten goed onderscheiden.

We hoorden wulpen, grutto's, bonte strandlopers, tureluurs, zilverplevieren, bontbekplevieren.

Maar ze zijn in die enorme zwermen niet te onderscheiden.

Ik moest al enorm inzoomen, ik heb niet zo'n "toeter" op de camera die de fotografen naast ons hadden, zij kunnen misschien de individuele vogels er scherp op zetten. 

Maar hoe dan ook is de ervaring om hier getuige van te zijn niet in foto's te vangen. De weidsheid van het landschap, de megagrote zwermen van links naar rechts en van rechts naar links, het ruisen van al die vleugels als ze opstijgen. Heel bijzonder was het.

Ademloos stonden we te kijken, net als al die andere toeschouwers trouwens.

De vogels kwamen tot rust toen het water niet verder steeg. Wij gingen daarna op ons gemak op huis aan, eerst wat drinken bij de Zwarte Haan, horeca die een eindje verderop tegen de dijk aan ligt.

We reden via de Oude Biltdijk langs prachtige lintbebouwing op een oude dijk, weer westwaarts. Kleine huizen, maar heel charmant.

Langs Holwerd gingen we en maakten nog een stop in Wierum. Wierum ligt in de bocht van de waddendijk. Daar moet je gewoon even blijven kijken.

Daarna verder huiswaarts via de Friese kant van het Lauwersmeer. 

Een heerlijke dag uit was het.

groetjes, Conny

Een dagje uitwaaien op Borkum

Al een tijdje stond voor vorige week donderdag een dagje Borkum met onze dochter gepland. Wat een geluk dat het niet heet was die dag (18-19 graden) en het waaide enorm.

Rond kwart voor 10 waren we in de foeilelijke Eemshaven en voeren even later in 50 minuten naar Borkum. Het Duitse wadden eiland ligt boven Groningen en de Dollard.

Op de heenweg zaten we heerlijk buiten op het bovendek.

In de haven van Borkum stond het (rode) treintje al klaar dat iedereen van de boot naar het 7 km verder gelegen dorp brengt. voor mij was het de vierde keer hier (een aantal teamuitjes eerder en een keer met dochter) Mijn man was er nooit geweest vandaar dat we hier nu heen gingen. Maar eerlijk gezegd heb ik liever de Nederlandse eilanden met de oude en meer intieme dorpjes dan deze drukke en heel andere badcultuur op dit eiland. (Na deze dag is mijn man het roerend met mij eens)

Maar het enorm brede strand en de zee zijn natuurlijk altijd prachtig. 

De te huren 'strandkorben' die je hier overal bij het dorp op het strand ziet, vind ik fotogeniek.

Vanwege de wind en temperatuur waren ze bijna zonder uitzondering leeg en stonden kriskras over het strand.

Bij de muziekkoepel.

Zelfs in het wild op het duin staan ze, wie sleept ze daar nu heen? En zit het lekker in zo'n scheve stoel...?

Na de koffie in het erg drukke dorp, gingen we snel aan de wandel langs het strand, heerlijk uitwaaien (minstens windkracht 6)

De wind maakte mooie sculpturen in het zand en onze benen werden gezandstraald, maar dat mocht de pret niet drukken.

Blik op het dorp vanaf het brede strand: flats tot aan zee, niet te vergelijken met onze eilanden....

De branding is hoog en ruig, mooi spektakel.

Het licht is altijd zo mooi aan zee.

Wie zouden dit mooie dier gemaakt hebben?

Een forse, maar ook heel mooie blauwe kwal.

Het raakt meer bewolkt, een paar spetters zelfs. Naar het duinrestaurant gaan we en na een pauze wandelen we door de (groene) duinen terug naar het dorp.

Ik maakte daar geen foto's, het is allemaal vrij nieuw en spreekt mij niet zo aan. 

Nog even uitkijken over de boulevard en dan weer in de trein naar de boot en naar huis.

Een uurtje rijden vanaf de Eemshaven zijn we weer thuis, dochter weer in de stad afgeleverd. Een gezellige dag uitwaaien met elkaar.

groetjes, Conny

Op de fiets.

En dan is het alweer augustus. 

Vanmorgen voor het echt heet werd gingen we een stukje fietsen. Via allerlei prachtige omwegen via het bos richting Roden (Drenthe), het Leekstermeer naar Lettelbert (Groningen) en Enumatil.

In Enumatil hoopten we op een koffiepauze bij het schattige café van Tante Til, maar dat was helaas niet open. (wel een aanrader,  mocht je hier eens in de buurt zijn: neem dan ook vooral hun Groningse poffert!)

Dus wat water en een korte pauze bij de brug van Enumatil. Til betekent brug. En deze brug (over het Hoendiep) wordt nat gehouden vanwege de hitte van dit moment, dat had ik nog niet eerder gezien.

Enumatil is een typerend Gronings dorp in onze mooie (en uitgestrekte) gemeente Westerkwartier. We namen even de moeite er weer eens rond te kijken en vandaag nam ik wat foto's om te delen op mijn blog.

Vroeger werd er tol geheven bij de brug, op dit huis hangt nog een tarievenlijst .

Er is ook een molen (1907) en een kerk, hoewel het echt maar een klein dorpje is.

Schots en scheef is deze deur.

Aan de weg met de fraaie naam  Pasop  (en terecht, er wordt weleens hard gereden op de smalle weg) keken we even bij een boeken- en plantenkraampje.

Heerlijk vind ik dat .

In de fietstas gingen een stuk of wat plantjes mee voor de tuin. Het verzoek om een tikkie had ik net verstuurd naar de eigenares van het kraampje toen zij aan kwam fietsen vanaf haar huis (een  metertje of 75 verderop aan een mooi toegangspad gelegen) om de plantjes water te geven. Al gauw waren we in een leuk gesprek verwikkeld over het gebied waar zij woont. Leuk en opvallend vonden we dat ze vertelde dat ze vanwege de veen ondergrond in het huis de trillingen van passerende vrachtwagens konden voelen.

Eenmaal weer thuis na pakweg 25 km fietsen zette ik de plantjes met hun voeten in het water in de redelijk koele bijkeuken. Het zal nog even duren voor ze de tuin in kunnen,

Een fijn uitje en nu verschans ik me bij de ventilator in de kamer.

groetjes, Conny

Zeldzame waarneming

Gistermorgen wandelden we een van onze favoriete wandelingen vanaf Landgoed Nienoord in Leek (Groningen) via een graspad over het dijkje naar het Leekstermeer. We genoten van de prachtige bloemen en hier en daar een vlindertje.

We schoten al flink op naar het meer toen ik wat beweging rechts van ons pad zag. Maximaal zo'n meter of 30-40 voor ons. 'Honden? Twee vosjes?',  ging het door me heen, maar al gauw zag ik dat het heel wat anders was. Nooit eerder in het echt gezien en toch meteen herkend:

 

Twee zeldzame wasbeerhonden. Twee exoten.

Ze rommelden gewoon nog wat door en ik kreeg ze met gemak op de foto.

Thuis heb ik deze waarneming direct gemeld bij:  waaarneming.nl en de provincie Groningen, want deze marterachtige jager, van origine uit Azië, hoort hier niet en is niet goed voor de biodiversiteit.

Ook al is het een exoot, zo'n bijzondere waarneming van zeldzame dieren, kleurde de hele dag met een euforisch gevoel!

Hier vind je meer informatie over wasbeerhonden

groetjes, Conny

Midden in de zomer.

Overal is het heerlijk rustig hier, zo midden in de zomer. Heel veel mensen zijn op vakantie. En zeker op deze koele dagen geniet ik van de zomer, warmte is niet zo mijn liefhebberij.

Zoals vaak bespraken mijn man en ik vanmorgen vroeg onze plannen voor de dag, hij heeft wat afspraken en ik nu even niet. En dat vind ik ook wel heerlijk eigenlijk, dagen die je wat kunt om rommelen, dus ik antwoordde: 

'Och ik zie wel, het vult zich wel in'

Tijdens ons dagelijkse ochtend ommetje hadden we wat regen

 én zagen we dat de bramen er al prachtig bijhingen.

Mmmm, ze smaken ook al heerlijk zoet en zijn vol en dik.

Je voelt mijn dagprogramma vast al aankomen.

Direct na het ommetje sprong ik, gewapend met een rol plasticzakjes, op de fiets.

'Ik ga bramenplukken! Tot zo!'

Mijn man met zijn koffie achterlatend.

En wàt hingen de struiken vol, met maar liefst 1.7 kg bramen kwam ik, na een half uurtje plukken, thuis.

En er hangt nog superveel om verder te rijpen voor andere liefhebbers.

Ik moest daarna eerst naar het dorp fietsen, want voor zoveel fruit had ik extra geleisuiker nodig en ook wat extra potjes (want niet genoeg gespaard) 

Die potjes vond in de winkel met huishoudartikelen en ik kocht er meteen zo'n ouderwetse roerzeef bij.

Hopelijk kan ik zo de meeste pitten er uit zeven, wel zo lekker.

Oooh, kijk eens wat mooi, de net gewassen bramen glanzen me tegemoet.

Ik las dat je ze in een beetje water eerst 10 minuten moet koken, tot ze zacht zijn, dan door de zeef.

De gezeefde bramenprut ga je daarna met de geleisuiker mengen en nog een paar minuutjes doorkoken. Daarna vulde ik de gesteriliseerde potjes, deksel erop en aandraaien.

Op de kop laten afkoelen en psssssffff!!!

 Psssssffff???

Eén knalde er open toen hij net op de kop stond.

Nu kán ik de gloeiend hete pot of mijn artrosehanden de schuld geven: maar door zekere onhandigheid was één deksel bepaald niet stevig dichtgedraaid.

Daar stroomde de jam.

Oh, help de hete jam zat echt overal!

Ik was er wel even zoet mee om de ontplofte smurrie op de ruimen en weer schoon te krijgen.

Wist je dat jam kleeft?

Rode vlekken maakt?

Leve de keukenrol, zeep en heet water.

 Maar....trots kan ik nu toch 7, eh 6, goed gevulde potten bramenjam laten zien (en één bodempje....).

En daarbij was mijn dag was welgevuld.

Ik ben nu wel toe aan mijn boek , lekker in mijn luie stoel, buiten zijn er toch steeds kleine buien, en het jaarlijkse jam-avontuur zit er weer op. Het ambachtelijke ervan vind ik leuk.

En dan te bedenken dat ik zelf zelden jam op brood eet....

groetjes, Conny

ps voor de liefhebbers van een creatieve uitdaging: de informatie over de nieuwe creatieve bloghop voor dit najaar vind je rechtsboven in de zijbalk (klik op de foto)