Een dagje uitwaaien op Borkum

Al een tijdje stond voor vorige week donderdag een dagje Borkum met onze dochter gepland. Wat een geluk dat het niet heet was die dag (18-19 graden) en het waaide enorm.

Rond kwart voor 10 waren we in de foeilelijke Eemshaven en voeren even later in 50 minuten naar Borkum. Het Duitse wadden eiland ligt boven Groningen en de Dollard.

Op de heenweg zaten we heerlijk buiten op het bovendek.

In de haven van Borkum stond het (rode) treintje al klaar dat iedereen van de boot naar het 7 km verder gelegen dorp brengt. voor mij was het de vierde keer hier (een aantal teamuitjes eerder en een keer met dochter) Mijn man was er nooit geweest vandaar dat we hier nu heen gingen. Maar eerlijk gezegd heb ik liever de Nederlandse eilanden met de oude en meer intieme dorpjes dan deze drukke en heel andere badcultuur op dit eiland. (Na deze dag is mijn man het roerend met mij eens)

Maar het enorm brede strand en de zee zijn natuurlijk altijd prachtig. 

De te huren 'strandkorben' die je hier overal bij het dorp op het strand ziet, vind ik fotogeniek.

Vanwege de wind en temperatuur waren ze bijna zonder uitzondering leeg en stonden kriskras over het strand.

Bij de muziekkoepel.

Zelfs in het wild op het duin staan ze, wie sleept ze daar nu heen? En zit het lekker in zo'n scheve stoel...?

Na de koffie in het erg drukke dorp, gingen we snel aan de wandel langs het strand, heerlijk uitwaaien (minstens windkracht 6)

De wind maakte mooie sculpturen in het zand en onze benen werden gezandstraald, maar dat mocht de pret niet drukken.

Blik op het dorp vanaf het brede strand: flats tot aan zee, niet te vergelijken met onze eilanden....

De branding is hoog en ruig, mooi spektakel.

Het licht is altijd zo mooi aan zee.

Wie zouden dit mooie dier gemaakt hebben?

Een forse, maar ook heel mooie blauwe kwal.

Het raakt meer bewolkt, een paar spetters zelfs. Naar het duinrestaurant gaan we en na een pauze wandelen we door de (groene) duinen terug naar het dorp.

Ik maakte daar geen foto's, het is allemaal vrij nieuw en spreekt mij niet zo aan. 

Nog even uitkijken over de boulevard en dan weer in de trein naar de boot en naar huis.

Een uurtje rijden vanaf de Eemshaven zijn we weer thuis, dochter weer in de stad afgeleverd. Een gezellige dag uitwaaien met elkaar.

groetjes, Conny

Op de fiets.

En dan is het alweer augustus. 

Vanmorgen voor het echt heet werd gingen we een stukje fietsen. Via allerlei prachtige omwegen via het bos richting Roden (Drenthe), het Leekstermeer naar Lettelbert (Groningen) en Enumatil.

In Enumatil hoopten we op een koffiepauze bij het schattige café van Tante Til, maar dat was helaas niet open. (wel een aanrader,  mocht je hier eens in de buurt zijn: neem dan ook vooral hun Groningse poffert!)

Dus wat water en een korte pauze bij de brug van Enumatil. Til betekent brug. En deze brug (over het Hoendiep) wordt nat gehouden vanwege de hitte van dit moment, dat had ik nog niet eerder gezien.

Enumatil is een typerend Gronings dorp in onze mooie (en uitgestrekte) gemeente Westerkwartier. We namen even de moeite er weer eens rond te kijken en vandaag nam ik wat foto's om te delen op mijn blog.

Vroeger werd er tol geheven bij de brug, op dit huis hangt nog een tarievenlijst .

Er is ook een molen (1907) en een kerk, hoewel het echt maar een klein dorpje is.

Schots en scheef is deze deur.

Aan de weg met de fraaie naam  Pasop  (en terecht, er wordt weleens hard gereden op de smalle weg) keken we even bij een boeken- en plantenkraampje.

Heerlijk vind ik dat .

In de fietstas gingen een stuk of wat plantjes mee voor de tuin. Het verzoek om een tikkie had ik net verstuurd naar de eigenares van het kraampje toen zij aan kwam fietsen vanaf haar huis (een  metertje of 75 verderop aan een mooi toegangspad gelegen) om de plantjes water te geven. Al gauw waren we in een leuk gesprek verwikkeld over het gebied waar zij woont. Leuk en opvallend vonden we dat ze vertelde dat ze vanwege de veen ondergrond in het huis de trillingen van passerende vrachtwagens konden voelen.

Eenmaal weer thuis na pakweg 25 km fietsen zette ik de plantjes met hun voeten in het water in de redelijk koele bijkeuken. Het zal nog even duren voor ze de tuin in kunnen,

Een fijn uitje en nu verschans ik me bij de ventilator in de kamer.

groetjes, Conny

'Berend Botje ging uit varen......

....naar Zuidlaren....'

We hadden ons opgegeven om gisteren mee te gaan met de Hunzevaartocht, georganiseerd door 'museum aan de A' in Groningen. Met 10 gasten scheepten we ons na een kop koffie in,  op de "Emma", een museumboot van ruim 100 jaar oud. Vanaf de lage der A vertrokken we door Groningen. Hier zie je rechts nog net het Groningermuseum.

Bijzonder om de stad vanaf het water te zien. 

Mijn normale fotocamera is al vanaf 21 april bij de reparateur, nu behelp ik me al een tijdje met een oude, eenvoudige camera die van mijn moeder was. Die heeft wel moeite met het licht bij donker weer, en dat was het gister wel. Hoewel de zon ook scheen tussen de buien door.

Maar wat ik zeggen wil, is dat er veel foto's van in de stad helaas te donker zijn geworden.....

Het beeld "Ultra" bij de Groninger Archieven. 

Via "de achterkant van Nederland" zoals ik dit soort plekken noem verlieten we de stad. 

Ik vind het prachtig als die oude schepen, kranen en ander spul.

Dan onder de dubbele brug onder de A7 door, we laten de stad achter ons. 

En nog een brug, soms kunnen we eronderdoor.

En dan is daar eindelijk de Hunze, riet langs de zijkanten, vogels (heel veel zwaluwen) 

Wauw, zelfs 2 beverburchten zien we, jammer dat het nachtdieren zijn. De gids vertelt dat ze niet schuw zijn. Het lijkt een gewone bult takken, maar eronder zit het hol met een ingang onder water. 

Deze mensen wonen echt heel afgelegen.

We leggen aan aan de rand van het Zuidlaardermeer (vandaar dat ik even aan dat liedje van Berend Botje dacht)

Hier zie je meteen onze, best kleine, boot.

We wandelen naar de dijk om de Oostpolder.

Een gebied waar wij wel een paar maal per jaar vogels gaan kijken.

De luchten zijn prachtig.

We krijgen net geen nat pak. 

We lunchen en schepen ons daarna weer in.

Hier zie je nog even het Zuidlaardermeer aan de einder.

De boot vaart weer terug zoals we zijn gekomen. 

Het was een dag vullend uitje en we hebben er van genoten!

groetjes, Conny

Tijdreizigers

 Fietsten we vorige zaterdag nog rond in Zuid Oost Friesland met broer en schoonzus. Zondag maakten we met dochter een prachtige tijdreis naar de Middeleeuwen.

Middeleeuws Ter Apel (klik), een prachtig re-enactor evenement rondom het oude klooster van Ter Apel.

Overal tenten en bedrijvigheid van Middeleeuwers, we werden echt ondergedompeld in de sfeer. Heel ontspannen en gemoedelijk. 

Een handelsman legde wat meer uit over het zo authentiek mogelijk maken van de kleding en accessoires. Bij een aantal tenten kon je wat spullen kopen. Er waren hout- , leer- en wolbewerkers. Mooie sluitspelden van de edelsmid. Iedereen speelde zijn rol met verve. Voedsel stond te pruttelen boven de houtvuurtjes. Een onverstoorbare pottenbakker draaide de ene kom na de ander op zijn draaischijf.

Deze monnik vertelde een Fransiscaner te zijn, een bedelmonnik. Hij was niet heel spraakzaam maar stond prachtig in het licht met zijn gebedenboek.

 (P.S. mensen die herkenbaar in beeld zijn gaven toestemming voor een foto) 

De troubadours Vann Hawick zongen echt fantastisch over de lente. Wat een charisma en mooie stemmen.

We zagen iemand staan met een fraaie gedraaide stok (van een wilgentak vertelde hij) Op onze vraag wie hij was vertelde hij dat hij pelgrim was. Hij droeg een klein vaandel aan zijn staf, wat is dat? 

Daarop vertelde de pelgrim een prachtig verhaal, uitgebeeld op dat vaandel, over hoe Teun uit Zutphen de duivel te slim af was, waardoor deze Zutphen nooit meer bezocht.

Dat harnas is een heel gedoe om aan te trekken.

De houtbewerker is een boomstam aan het splijten, fraai beeld tegen de oude kloostermuren.

De smid smolt ijzer uit ijzeroer en liet zien hoe hij oefende op het smeden van een nagel/spijker. Dat was nog een moeilijk proces legde hij uit, dat hij nog niet helemaal onder de knie had, maar hij bracht het er goed van af.

Ook dames en heren van stand liepen er rond.

Muziekgroep Datura stond garant voor prachtige liederen en mooie stemmen.

Net als de muzikanten van de Soete inval

Nog één rondje om het klooster. Er was zoveel te zien en te genieten. Dit vinden we zeker voor herhaling vatbaar.

Een druk en vrolijk weekend was het zo.

groetjes, Conny