Op pad.

Vorige vrijdag waren we voor het eerst sinds lang weer eens in 't centrum van de stad (Groningen)

Lekker wat ronddolen en in enkele winkels kijken. Nu ben ik bepaald niet dol op winkelen maar ik ben toch geslaagd in de hobbyspeciaalzaak. Ik wilde al lang eens posca-pennen proberen (voor bijv. collages) en het lukte me ze hier los te kopen (zwart, wit en turquoise)  Ook ging er een handig blokje Mixed media papier mee. Nog even de boekhandel in en dan hebben wij het wel weer gezien met winkelen.

Maar altijd gaan we nog even langs de Hoge - en Lage der Aa. Daar woonden we ooit vlakbij en het is ons favoriete hoekje in de stad. 

Winterwelvaart stond nu op het punt te beginnen. De Aa ligt vol vrolijk verlichte schepen en er is een kerstmarkt. We hebben geluk, het nog niet te druk. Nog even naar het heel oude cafe "de Sleutel" (uit 1659)  om wat te drinken. Daarna weer naar huis.

Ik heb dit jaar geen kerstboom opgezet maar wel wat guirlandes met lichtjes en kleine hoekjes gemaakt, gezellig zo en wat minder werk.

Over alle tinten grijs buiten ga ik het maar niet hebben, zelf heb ik er niet zo veel last van (itt mijn man) We maken elke dag ons ochtend- ommetje, ook als het miezert of regent, stormt of gewoon grijs is. 

Een heerlijke gewoonte. 

Afgelopen zondag waren we als leden van de IVN fotowerkgroep uitgenodigd om samen met de vogelwerkgroep op pad te gaan.

Met een kwartiertje rijden zijn we al in de Lettelberterpetten. 

Een petgatengebied nabij het Leekstermeer. Ooit werd hier turf gewonnen.  Er bleven gaten in het landschap achter, de petgaten. De legakkers (waarop de turf kon drogen) zijn de verhoogde, drogere delen. Nu allemaal nog zichtbaar in het moerasbos.

Vanaf de werkschuur van het Groningerlandschap loop je via een, nu modderig dijkje, het bos in.

Het leuke van op pad zijn met IVN-ers is dat er altijd mensen zijn die je wat kunnen vertellen. Ik heb zondag geleerd dat er soms wilgen zijn die min of meer muteren, de takken blijven in een band groeien in plaats van afzonderlijk . Dit zeldzame verschijnsel heet een bandwilg.

De bomen in het moerasbos zitten onder het mos.

En er zijn zo veel soorten mos. Dat zocht ik thuis op op waarneming.nl

Het zijn echt leuke namen, dus ik noem ze er maar bij: hieronder: dikkopmos.

Bosschilmos

Gelekorstzwam

Er was geen moskenner bij deze groep, dan is het extra leuk om mbv de foto's toch de namen te achterhalen. Onthouden.....mmmm, dat zullen we zien.

Waaierkorstzwam. 

Dit vind ik altijd een mooi doorkijkje, aan het eind van de sloot ligt het Leekstermeer. Het is grijs, blijft grijs en het miezert.... sssst. 

Als je zo met de groep op pad bent maakt dat dus echt niet uit. Iedereen is er op gekleed.

Door het zachte weer bot de gewone vlier al uit. Zo schattig dat paars-roze blad.

Ha, weer mos gespot: Heidestaartje en bekermos.

Gewoon sikkelsterretje. De naamgevers hadden beslist fantasie!

Na de uitkijktoren en de vogelkijkhut (er was weinig vogelachtigs te zien vandaag, alleen wat eend-achtigen in de plas) begon het toch echt stevig te regenen en het licht begon te verdwijnen.

Terug door het moerasbos. Een paar mensen waagden zich over het Lettelberterpetgatenplankenpad (heerlijke tongbreker) Zij hadden hoge laarzen aan, door de vele regen gingen ze soms kuitdiep door het water over die smalle planken. 

Wij liepen langs het moerasbos en zagen nog deze roodporiehoutzwam.

Het was een erg leuke middag, ondanks het grijze weer (waar ik het niet meer over zou hebben.....)

Nu op naar de kerstdagen. Alvast fijne dagen gewenst.

groetjes Conny

 

Blauw

Was het nog maar zaterdag dat de lucht zo blauw was?

Nu de herfst dan toch echt lijkt begonnen, kijk ik even terug op afgelopen zaterdag. 

Dochter was jarig geweest en we besloten ter ere daarvan er gezellig met haar op uit te gaan.

Na een heerlijke lunch vlakbij Midwolda nabij het Oldambtmeer (Groningen) reden we door naar de rand van Nederland.

Nieuw Statenzijl ligt op de grens met Duitsland. Een zijl is een sluis. Deze foto nam ik vanaf de brug bij de sluis. Je kijkt hier uit over de Dollard, rechts de vogelkijkhut "de kiekkaaste" in de kwelder. Daarachter het Duitse Emden.

Over het smalle vlonder pad door het riet,  naar de vogelhut.

Lekker uitgewaaid reden we later iets noordwaarts, naar het prachtige punt van Reide. Daar komen we iedere keer weer graag. Binnen de dijk ligt een plas en daar zaten zeker zo'n 150 lepelaars. Wat een schitterend gezicht,

Daarna klommen we de dijk op en keken uit over de Dollard. Geen zeehonden gezien dit keer.

Over de dijk kun je een eindje verder wandelen.

 Wel zagen we enorme zwermen wulpen en heel kleine witte vogels die we niet goed genoeg konden zien om ze te herkennen.

Daar trekken de schapen zich niets van aan.

Als koe zou je toch altijd zo'n weide wensen.....

In het midden zie je de koe met haar kalf in de kwelder. Dollard en Emden er achter

Heerlijk bijgepraat en genoten van het mooie nazomerweer en het prachtige Groningen.  Daar kunnen we in de herfst weer even mee vooruit.

groetjes, Conny

 

Van alles en nog wat.

Op de een of andere manier komt het niet zo van bloggen.

Te druk met leuke zomerse zaken denk ik. 

Zo waren we laatst na een mooie wandeling even in het schilderachtige Niehove en dronken daarna thee in het theemuseum in Hauwerzijl. 

Prachtige Groningse plaatsen om even aan te steken. 

Ik haakte een vrolijk tasje voor mijn dopper. (patroon vond ik via "blij dat ik brei")

En ik ben bezig mallen te maken om bij het gelliprinten te gebruiken.

Eigen ontwerpjes en wat plaatjes van internet.

Ik heb wat van die plastic snelhechters uit elkaar gehaald. Nu heb ik (redelijk) stevige bladen waar ik met watervaste stift mijn tekening op overtrek en dan uitsnijd.

Ik gebruik plastic zodat ik na gebruik de verf er weer af kan wassen en ze later opnieuw kan gebruiken. 

Maar nu eerst op zoek naar nieuwe mesjes want deze zijn te bot om nog fijn mee te snijden. 

Ik ben soms ook aan het borduren maar loop iets achter. 

Kortom, ik vermaak me wel ondanks de regen.

Groetjes, Conny

 

Er gaat niets boven Groningen.

Goed, dit wordt even wat reclame voor mijn zo geliefde provincie Groningen waar nog rust en ruimte te vinden is.

Afgelopen zondag was een heerlijke dag om te gaan fietsen, zo'n 22 graden en niet teveel wind. Onze fietsen zetten we op de auto en we reden een half uurtje om in Ulrum te kunnen starten met onze fietstocht.

Nee, dit hieronder is niet mijn fiets....

In Ulrum staat íe naast een oude weegbrug.

Al gauw reden we langs akkers met goudgeel wuivend graan, aardappels, bieten , uien.

Vruchtbare zeeklei, dat is wel duidelijk.

Nog even zuidwaarts terugkijken naar het torentje van Ulrum.

Kijk een doorgang door een oude slapersdijk.

En aan de einder zie je dan de echte zeedijk.

De kerk van Hornhuizen heeft een kleurige top op de toren, dat diende als baken voor schepen op de Waddenzee en is in oude glorie hersteld.

We komen steeds dichter bij de zeedijk.

Maar eerst nog even door: ....

En dan zijn we op de zeedijk. Wat een stilte.

Zelfs de meeuwen houden zich koest. 

Het is heel helder. We zien Schiermonnikoog links van ons liggen, recht voor Rottemeroog en helemaal rechts is zelfs Borkum (Duits Waddeneiland)  zichtbaar.

We nemen de tijd om zittend op de dijk een broodje te eten. We laten de stilte  op ons inwerken en kijken naar de paarden, koeien, schapen en vogels in de kwelder.

Als we verder gaan kunnen we ook aan de Waddenzijde van de dijk fietsen.

Ik moet vreselijk lachen als we voorzichtig tussen de schapen door moeten laveren.

Wij kunnen wel door de hekjes, de schapen niet (veerooster) 

Ik denk dat dit een wadloper voorstelt.

Borkum in zicht.

En weer verder, richting Pieterburen een fraai pad tussen boerderijen en velden door.

Wat een heerlijke tocht, 44 km op de teller en heerlijk uitgewaaid en genoten van het weidse land.