Ezumakeeg en de kwelder bij Peasens-Moddergat.

Gister was het heerlijk weer en trokken we er met onze dochter op uit naar twee zeer geliefde plekken van ons. Eerst reden we naar het uitkijkpunt Ezumakeeg Noord. Ik schreef er eerder over: het is een mooie plek aan de Friese zijde van het Lauwersmeer gebied. Voor ons een half uurtje rijden.

We zagen meteen al mooie watervogels.

Kluut

Grutto

Kemphaan

De vogels zijn volop in de rui en tijdens de rest van de wandeling door de Bochtjespolder hebben we geen vogels gehoord en gezien. Wel genoten we van het mooie haventje van Ezumazijl, de zon en wind en van elkaars gezelschap.

Terug in Ezumazijl waar deze wegwijzers staan, bleek nog een mini braderie te zijn. Veel zelfgemaakte spullen van de plaatselijke bewoners, erg gezellig.

Omdat we al vroeg van huis waren gegaan besloten we nog door te rijden naar Peasens-Moddergat. Voormalig vissersplaatsje met vroeger een eigen haven. Beroemd is de enorme stormramp in maart 1883 die bijna de hele vissersvloot en mannelijke bevolking wegvaagde. Maar voor ons ook een geschiedenis verbonden met mijn kant van de familie. Mijn opa en moeder zijn er geboren en zij, en dus ook wij,  zijn verre nazaten van een van de omgekomen vissers. Dochter heeft wat betreft de genealogie van die tak van de familie al interessante vondsten gedaan.

Graag gaan wij geregeld bij Peasens-Moddergat naar de kwelder (Peazemerlannen)

Die kwelder is in de loop der jaren enorm aangegroeid en over wat paden is het prachtig om daar te wandelen. Eerst over de zeedijk en dan over dit stenige dijkje. Het is volop eb op de Waddenzee.

Puttertje.

Een kreek in de kwelder.

De paarse bloemen zijn van het in Nederland zeldzame Lamsoor.

(vrijwel alle vegetatie daar is zeldzaam in Nederland)

Het licht is altijd zo mooi aan zee, een wandelaar loopt naar het einde van de stormbreker, wij ditmaal niet. (het is al de tweede wandeling vandaag en de zon brandt behoorlijk)

Terug naar de dijk zie je  paarse Lamsoor de kwelder kleuren, het kerkje van Peasens is net te zien. 

Nog even terug over de zeedijk en dan komen we uit in het dorp waar ooit het Wiel was, de plek waarvan  mijn opa zich herinnerde dat hij als peuter of kleuter er zijn moeder op zag schaatsen (rond 1911 of 1912). 

Nog even een verfrissend drankje in het dorp waar het de laatste jaren minder arm is, er is meer toerisme en desondanks nog altijd een heel bijzondere verstilde plek.

Een dag met een gouden randje.

groetjes, Conny

Ezumakeeg (Lauwersmeergebied)

Afgelopen week kreeg ik de tip dat er in het Lauwersmeergebied bij de Ezumakeeg (klik) momenteel veel Goudplevieren te zien zijn. Gisterochtend was een mooi moment om daar samen met mijn man te gaan kijken. Fietsen op de auto en daar gingen we. De westzijde van het meer is voor ons pakweg 40 minuten rijden. 

De zeearend op ware grootte. Grappig is dat er rechtsonder staat "er gaat niets boven Groningen" . Aangezien dit bord aan de westkant van het Lauwersmeer staat, in Friesland dus, is het een mooie geste.

Het is stil en verstild. Je hoort alleen de vogels. Zo mooi is dat. Altijd weer genieten. Het licht is ook altijd prachtig in de ochtend.

Meerkoetje

Die steltlopers zijn waarschijnlijk Groenpootruiters.

In dit deel van het water is het al aardig druk. Er komen voortdurend vogels bij.

Hutjemutje op elkaar zittend, uitrustend en foeragerend.

Daar zijn ze dan, de Goudplevieren. Honderden,  zo niet duizenden,  verzamelden zich hier al voor de najaarstrek. 

Stil staan en alleen maar kijken en vooral luisteren. Het heeft iets magisch.

Een eindje verderop staat een wei vol met Konikpaarden, ik tel er een stuk of 50. Ik vermoed dat dit de paarden uit de Oostvaardersplassen zijn. (klik) Daar las ik laatst iets over. Ze zouden onder de klissen zitten en nu tijdelijk in het Lauwersmeer gezet zijn.

Nou, dat van die klissen is goed te zien.

Terug naar de auto fietsen we weer langs de Goudplevieren. Ineens een "woesjj" en daar gaan ze!

Indrukwekkend.

Ze vliegen over ons heen.

Ik weet dat je hier dan nog verder omhoog moet kijken, en ja hoor, de zeearend vloog er boven. "De vliegende deur", ik kreeg hem niet op de foto ondanks dat ie recht boven ons hing. Zo indrukwekkend, steeds opnieuw als je hem ziet.

Ik denk niet dat hij aan het jagen was, maar de schrik zat er goed in bij de kleine vogels.

Ineens was vrijwel het hele meer leeg, op wat stoere grote zilverreigers na. 

We hadden een heerlijke ochtend. Uitgewaaid weer naar huis,

groetjes, Conny