Wauw, wat een feestelijk weekend!

Op 29 augustus 1986 zijn wij getrouwd.

Deze afgelopen zaterdag was dat 40 jaar geleden, tijd voor een feestje!

We huurden een huisje op Suyderoog in het Lauwersmeergebied.

Al in januari legden wij een boottocht op het wad vast, met wandelen op de Engelsmanplaat met een gids (beetje wadlopen) en zeehonden kijken. We willen onze familie laten kennismaken met het gebied dat ons zo na aan het hart ligt en dat de meesten niet kennen. De hele familie van ons beiden: neven, nichten, broers, zussen, aanhang, iedereen was super enthousiast. Catering geregeld voor op de boot. Vele regelden overnachting in de buurt, want ze wonen allemaal ver weg.

Gaandeweg de vorige week zagen wij de steeds slechtere weerberichten langskomen. De kapitein had maandag al laten weten dat we bij windkracht 6 west - zuidwest, het wad niet op konden.

We duimden en hoopten en dachten na over een plan B, tamelijk stressvol.

Donderdagavond rond 10 uur kwam het gevreesde bericht, het varen kan niet doorgaan, windkracht 6 - 7 verwacht op het wad.... Boot en cateraar werden door de kapitein geannuleerd.

Help! Wat nu?! Zaterdag komt iedereen al.

Plan B zou kunnen als het droog was, en anders een museum ofzo, of in het ergste geval: bowlen op het park....grrr

Maar het meest stressvolle was wel om, 1 dag van te voren, iets te regelen om met 22 mensen uit eten te kunnen gaan in de omgeving van het Lauwersmeer (weinig dorpen en al helemaal geen stad nabij...)

Donderdagavond laat hadden we een lijstje restaurants in de omgeving klaarliggen.

Dat we slecht sliepen behoeft geen betoog.

Vrijdagmorgen om half 9 was het gelukkig meteen raak bij het eerste restaurant op ons lijstje.

Pfff, dat was een pak van ons hart. 

In de middag reden we naar Groningen om de zoons van de trein te halen.

Bij dochter nog meer stress, het gezamenlijk gemaakte cadeau werd niet op de aangegeven tijd bezorgd.

Toen het er na een uurtje theedrinken nog niet was, reden we toch maar naar het park.

Een fijne avond met zijn vijven in het huisje volgde.

Zaterdag. We hangen de slingers op, het weer werkt mee, plan B gaat lukken!!

Iedereen komt binnen met goede zin. Mooie woorden worden gesproken en gezongen.

Een warm bad vol familie.

Wat een rijkdom.

Na de taart gaan we naar Paesens Moddergat, wandelen in de kwelder. 

Ik vertelde eerst het verhaal van de ramp van Moddergat in 1883. 

In een zware storm kwamen op 6 maart 83 mannen en jongens van de vissersvloot van Paesens Moddergat om het leven.

 Het was een goed voorjaar en de kleine scheepjes, net groot genoeg voor 5 man, hun visnetten en vangst, werden uit de winterstalling gehaald. Men had besloten om naar het 'Scholveld' bij Borkum te varen, zo'n 50 km verderop.  In de nacht van 5 maart 1883 voeren de mannen en jongens weg van de rede van Paesens. In de vroege morgen al konden de netten worden uitgeworpen.

In de loop van de dag trok de wind aan, 'een zwarte lucht kwam plat op het water aanzetten', terugkeren lukte niet meer.

'Golven als schuren zo hoog'.

De kleine schepen waren niet bestand tegen die enorme golven. Slechts 3 van de 22 schepen kwamen terug in het kleine dorpje aan de zeedijk. De vrouwen en kinderen in rouw en diepe armoede achterlatend.

Voor mijn kant van de familie is dit een redelijk bekend verhaal dat ook mijn voorouders betreft. 

Mijn moeder werd in Moddergat geboren.

Haar Oerpake, overgrootvader, was getrouwd met de dochter van Douwe Jelles Basteleur. Met 4 anderen voer Douwe in de WL 7, 'de Twee gebroeders', het was volgens overlevenden, het eerste schip dat verging.

Op de dijk gingen wij eerst naar het monument dat deze ramp gedenkt, stonden stil bij de plaquette van Douwe Jelles. Onder de indruk liepen we met zijn allen de kwelder in (Paezeumerlanen) 

Heerlijk uitwaaien, donkere luchten maar we hielden het droog. Het was laag water (we zouden  zo'n beetje op dat moment anders op de Engelsmanplaat hebben wadgelopen) 

Het weidse wad was prachtig.

Iedereen genoot.

(een paar neven en nichten heeft al plannen om te  gaan wadlopen naar Schiermonnikoog)

Ik heb vooral foto's met mensen er op en die laat ik nooit op mijn blog zien. Daarom wat natuurfoto's bij het verhaal.

Na Moddergat hebben we heerlijk gegeten in Esonstad (bij Oostmahoorn) de familiebanden zijn weer stevig aangehaald.

Wat was het gezellig en fijn allemaal. We hebben er enorm van genoten.

De meeste mensen vertrokken en met zijn negenen maakten we zondag nog een mooie wandeling en aten een lekkere pizza.

Wat een top weekend was dit.

Nu heerlijk nagenieten met het mooie boek dat inmiddels wél bij dochter was aangekomen.

groetjes, Conny